วิธีการใช้สายดินสะพานนั้นหลักๆ แล้วได้แก่ การรับรองการเชื่อมต่อที่เชื่อถือได้ระหว่างตัวสะพาน การเชื่อมต่อป้องกันระหว่างสะพานโลหะและตัวนำป้องกัน และการวางสายหลักลงดิน
ประการแรก การเชื่อมต่อระหว่างตัวสะพานเป็นกุญแจสำคัญ ซึ่งมักจะทำได้โดยใช้สิ่งที่เรียกว่าการเชื่อมต่อจัมเปอร์ สำหรับสะพานสังกะสี ไม่จำเป็นต้องจัมเปอร์ตัวนำเชื่อมต่อป้องกันระหว่างตัว แต่ควรมีจุดเชื่อมต่ออย่างน้อย 2 จุดในแต่ละปลาย ซึ่งสามารถยึดได้ด้วยน็อตป้องกันการคลายตัวหรือแหวนรองและสลักเกลียว สำหรับสะพานที่ไม่ได้ชุบสังกะสี เช่น สะพานเคเบิลที่พ่นสีหน่วงไฟหรือพ่นพลาสติก ควรใช้การป้องกันจัมเปอร์ ไม่ควรพ่นรูกราวด์หรือสีแตกเล็กน้อย เพื่อให้มั่นใจถึงความน่าเชื่อถือของพื้นผิวสัมผัสตัวนำ หรือใช้แผ่นรองกรงเล็บกราวด์ (แหวนรองเจาะ) เพื่อทำลายชั้นฉนวนระหว่างกระบวนการขันเพื่อเชื่อมต่อกับสะพานโลหะอย่างมีประสิทธิภาพ
ประการที่สอง มีสองวิธีหลักในการวางสายดินหลัก วิธีหนึ่งคือการวางเหล็กแบนชุบสังกะสีขนาด 25×4 นิ้วเป็นสายดินหลักตลอดความยาว และทาสีด้วยสีเหลืองเขียว อีกวิธีหนึ่งคือการวางเหล็กกลมชุบสังกะสีขนาดไม่น้อยกว่า Φ8 สำหรับสายดินหลักตลอดความยาว วิธีการเหล่านี้ช่วยให้มั่นใจได้ถึงประสิทธิภาพและความน่าเชื่อถือของสายดินหลัก
สุดท้ายนี้ ควรสังเกตว่าการบำบัดสายหลักกราวด์สะพานควรเป็นไปตามจุดต่อไปนี้: ที่จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด (หรือตรงกลาง ฯลฯ) ของสะพาน ให้เชื่อมต่อสะพานกับสายกราวด์ด้วยสายไฟเพื่อให้แน่ใจว่ามีจุดกราวด์ไม่น้อยกว่า 2 จุดตลอดความยาวทั้งหมดของสะพาน จุดกราวด์เหล่านี้อาจเป็นสายกราวด์โดยไม่ต้องวางสายเคเบิล หรือขั้วต่อกราวด์ที่สำรองไว้ในห้องจ่ายไฟและทางเข้าไฟฟ้า สะพานเองเป็นไปตามข้อกำหนดการกราวด์ แต่ไม่สามารถใช้เป็นสายกราวด์สำหรับอุปกรณ์อื่นได้ หากมีอุปกรณ์ที่ต้องกราวด์ จำเป็นต้องวางสายกราวด์กับอุปกรณ์เพื่อให้สามารถเชื่อมต่ออุปกรณ์กับสายกราวด์ได้ สายกราวด์นี้อาจเป็นแกนหนึ่งของสายเคเบิลห้าแกน หรือเหล็กแบนกราวด์เฉพาะที่วางตามสะพาน